Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με αφιέρωμα στον Κ. Καβάφη

 Καβάφης, ο ποιητής των παθών, της Ιστορίας και του μέλλοντος. Το παιδί που γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια και εγκαταστάθηκε τόσο στην Αγγλία όσο και στη Γαλλία, έμελλε να καταλάβει μία εξέχουσα θέση σε όλη την ευρωπαϊκή ποίηση.

 Το συνολικό του έργο περιλαμβάνει συνολικά 154 αναγνωρισμένα (από τον ίδιο) ποιήματα, 37 αποκηρυγμένα και 105 "Ανέκδοτα", εκ των οποίων τα 75 ήταν ολοκληρωμένα και τα υπόλοιπα 30, ατελή.

 Κατέταξε τα ποιήματά του σε τρεις κατηγορίες: τα ιστορικά, τα αισθησιακά και τα φιλοσοφικά. Ο Καβάφης λειτουργούσε κυρίως μέσω συμβόλων, χρησιμοποιώντας ένα μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής, ο λόγος του ήταν πάντοτε λιτός και πεζός, αλλά το χαρακτηριστικό στοιχείο που παρατηρούμε στα ποιήματά του είναι η παντελής έλλειψη ομοιοκαταληξιών.

 Δε θα πρέπει όμως να παραλειφθεί η καβαφική ειρωνεία, ένας κοινωνικά διδακτικός τρόπος να αποτυπώσει την τραγικότητα της πραγματικότητας. Ως ένα από τα πιο επίκαιρα ποιήματα που ξεχωρίζω από τον Καβάφη, είναι τα "Παράθυρα" που μας μιλάει για την ανθρώπινη θλίψη, τη μοναξιά και την αίσθηση του ανικανοποίητου που ταλανίζει το σημερινό άνθρωπο:

 "Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ

για νάβρω τα παράθυρα.- Όταν ανοίξει

ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά.-

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ

να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.

Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.

Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει."

(από τα Αναγνωρισμένα)

του Θοδωρή Μπόνη